Bu ayeti tefsir ederken diyor ki: “Nefsinin hevâsına tabi olanlar, onu bir başka ilah gibi, Allah’tan başka ilah gibi kabul etmiş olurlar. Allah’tan başka sözü reddedilmeyecek bir ilah gibi.” Nefis ne ister? Nefsin istediği şey, keyfe ne geliyorsa onu ister. O anda keyfine zevkine ne geliyor? Sadece onu ister. O işin sonucunda bir haram var…
“İnne-l-ebrâra…” (İnfitâr, 13) Muhakkak ki ebrâr, iyiler… Arapça’da ‘birr’ iyilik demektir. Birr… Ebrar, iyilik yapanlar, iyi olanlar. O iyiliği çoğaltanlar, o iyiliği daim bir hâle getirenler; çok fazla çoğaltmasa bile az yapanlar ama istikrarlı yapanlar… Bakın, iyilik yapanlar ikiye ayrılıyor: Bir, çok çok yapmaya çalışanlar. Nafileyi ne kadar fazla arttırırsa Allah ile olan yakınlığı o…
İnsan bedeninden çıkan o meni ile beraber o birkaç damlalık atımlık suyla beraber milyonlarca hücre milyonlarca canlı hücre insan bedeninden dışarıya çıkmış oluyor. Bunu kim yaratıyor? Allah teala hazretleri bu ayetle bunu sahipleniyor. Hiç bir ateistin hiç bir deistin yahutta geçmişteki çakma tanrıların meniyi sahiplendiğini duydunuz mu? Nutfeyi, o yapışkan suyu sahiplendiğini duydunuz mu? Mesela…